bal rengi bi sabahın kollarında süt beyazı düşler.. uyanıyorum yok bi değişiklik yine sen ve hep olduğu gibi sadece sen merak da etmiyorum bu aralar herhangi bi sabah farklı biçimde uyanışımı düşünemedim... bazen günler geçmesin de istediğim olurdu hala düşünebilmek güzel di.. bazen tamam diyodum tamam o kadar da delirmemişim..ince vertigolarla çalkalanmıyor henüz beynim. Yeniden baslamak gereksiz.. bu ve bundan öncekilerde ilk kurulduklarında yenilerdi zamanla ve zaman la.. şarkılar sessiz bi çığlık şimdi içten içe söylenen. kimsenin duyamadığı ama senin son ses dinlediğin... bu bi yalnızlık senfonisi de olabilmeli.. düş kırıklıklarının anatomisi de.. hepsine alışmadık mı ? hatırlamak güzel mi ? peki her hatırlandığında yeniden yaşanmış gibi olurmu ?? geçmiş kimsenin elinin uzanmadığı bir çöplük şimdi... ıssızlaştımı hayatlar.. yağmur sonrası düş mü kokar hep ? ne çok sorum var dı.. oysa hiç birine verebilecek cevabım yokken